Deze olieverf op linnen plaatst de serene schoonheid van bloeiende waterlelies en weelderige lotusbladeren naast de scherpe inbreuk van een weggegooide fiets. Het stuk dient als een aangrijpende commentaar op hoe sommigen de natuur behandelen - met minachting en onachtzaamheid. De gedetailleerde weergave van de natuurlijke elementen contrasteert met het door de mens gemaakte object, waardoor een verhaal ontstaat over de kwetsbaarheid van onze omgeving en de impact van menselijke acties ,